"EZ DUGU ASMORIK GIPUZKOAN NATURA 2000 SAREA GARATZEKO"

Arantza Ariztimuño (PNV)

Gipuzkoako Foru Aldundiko Mendi Zuzendaria

Gipuzkoako natura kontserbatzeko ardura duen pertsona (Donostian, 2015eko azaroan)



2021/06/04

Ekainak 5, Ingurumenaren Nazioarteko Eguna ZURIKERIA BERDEAK HIL EGITEN GAITU!

Ekainak 5, Ingurumenaren Nazioarteko Eguna, mugimendu ekologistaren aldarriak kalean entzunarazteko urteroko galdu ezinezko zita dugu. Larrialdi ekologikoaren gaineko kontzientzia gero eta hedatuago dago. Kontzientzia horri etekina atera eta jarduera ekozidak margo berdez estaltzen saiatzen direnak ere badira. Hori da greenwashing-a, zurikeria berdea.


Adibidez, %100 material birziklagarriekin eginiko salgaiak, lehengaiak ustiatuz eta zaborra besterik ez sortuz; “ekologiko” etiketadun elikagaiak, pestizidarik gabe, baina salmenta puntutik milaka kilometrotara ekoitziak; Safe the Planet edo gisako mezuekin merkaturatzen direnak; erregai fosiletan oinarritzen diren transnazionalen logo berdeak...


Instituzioetatik berdin. Europako Parlamentuak 2019ko azarora arte ez zuen larrialdi klimatikorik zegoenik aitortu. Gainera, benetako adierazpena baino, propaganda izan zen gehiago. Izan ere, EBren trantsizio politikak mito batean oinarrituta daude: ekonomiak hazten jarrai dezake energia kontsumoa eta ingurumen inpaktuak murrizten diren bitartean.


Zentzu berean, krisi garaiotan Eusko Jaurlaritzak eta Nafarroako Gobernuak zerbitzu publiko eta behar sozio-ekologikoak asetu eta trantsizio erreal bat burutu baino, AHTa, ubidearen handitzea, berriztagarria izango ez den hidrogenoaren korridorea, erraustegia, zentral eoliko onartezinak eta abar finantzatzeko Petronor, Iberdrola eta enparauentzat bideratu ditu europar funtsak, herritarrak zorpetu eta ama lurra kinka larrian jarriz.


Gipuzkoan klima larrialdia areagotzen duten arazo andana dugu eta borondate politiko eskas horiei heltzeko. Donostia eta landa eremuen arteko birziklapen desoreka onartezinak; turistifikazioa eta eremu babestuen artifizializazioa; erraustegia, metroa, eta orain surf-park eta birziklapen sarituaren zentzugabekeriak. Gipuzkoako basoen desagerpena, eta horrekin lotutako bioaniztasunaren galera, eukaliptoen erabilera, itsas-erreken kutsatzea, naturaren gehiegizko ustiapena, zabortegien mafia...


Finean, planeta mugatu batean aberastasun pilaketa mugagabearen kontraesan publikoa da zuriketa berdea. Gipuzkoako talde ekologistok nazioarteko egun honen ospakizunean agintari politiko, erakunde eta enpresen itxurakeria eta zuriketa berdea salatzen ditugu.


Kontzientzia ekologista eta mobilizazioa nahitaezkoak dira kapitalismo berdeari erantzun eta larrialdi klimatikoaren aurrean alternatibak gauzatzeko. Trantsizio ekologiko eta sozial baten aldeko norabidea argiztatu dezagun tokian tokitik mundu osora. Ez gaitzatela engaina! Zurikeria
berderik ez!

 

Sinatzaileak: Larreko Mahaia, Greenpeace, Eguzki, Errausketaren Aurkako Mugimendua, Gurasos, Fridays For Future, Extinction Rebelion, Satorralaia, Naturkon, Antikapitalistak Euskal Herria, Ekologistak Martxan Gipuzkoa, Landarlan Ingurumen Elkartea, ELA, LAB, Steilas

5 de junio, día internacional del medio ambiente ¡EL GREENWASHING NOS MATA!

El 5 de junio, Día Internacional del Medio Ambiente, es la cita anual ineludible para para llevar a la calle las reivindicaciones del movimiento ecologista. La conciencia sobre la emergencia ecológica está cada vez más extendida. También hay quien se beneficia de esta conciencia y trata de tapar las actividades ecocidas con tinte verde. Ese es el greenwashing, o blanqueo verde.


Por ejemplo, mercancías con materiales 100 % reciclables, producidas explotando materias primas y que crean sólo más basura; alimentos con etiqueta "ecológica", sin pesticidas, pero producidos a miles de kilómetros del punto de venta; los que se comercializan con mensajes como Save the Planet o similares; logos verdes de transnacionales...


Lo mismo desde las instituciones. El Parlamento Europeo no reconoció la existencia de emergencia climática hasta noviembre de 2019. Además, más que una manifestación vinculante, fue propaganda. De hecho, las políticas de transición de la UE continuan sustentandose en el mismo mito: el crecimiento de la economía es posible mientras se reduce el consumo energético y los impactos ambientales.


El Gobierno Vasco y el de Navarra siguen la misma línea, en vez de que garantizar los servicios públicos y satisfacer las necesidades socio-ecológicas, pudiendo caminar así, hacia una transición real, ha destinado los fondos europeos a Petronor, Iberdrola y compañía para financiar el TAV, la ampliación del canal, el corredor del hidrógeno no renovable, la incineradora, las centrales eólicas inaceptables, etc., endeudando a la población y poniendo en grave aprieto a la tierra.


En Gipuzkoa tenemos una amplia problemática en torno a la emergencia climática y escasa voluntad política para abordarlas: desequilibrios en el reciclaje entre Donostia y las zonas rurales; la turistificación y la artificialización de las zonas protegidas; la incineradora, el metro, y ahora los disparates del surf-park y el reciclaje premiado. La desaparición de los bosques guipuzcoanos, y la consecuente pérdida de biodiversidad, el uso de eucaliptos, la contaminación de los arroyos marinos, la sobreexplotación de la naturaleza, la mafia de los vertederos...


En fin, el blanqueo verde es la contradicción pública entre la acumulación ilimitada de riqueza y un planeta limitado. Los grupos ecologistas de Gipuzkoa denunciamos que en la celebración de este día las autoridades políticas, instituciones y empresas aprovechan para limpiarse sus manos y quitarse de responsabilidades.


La conciencia ecologista y la movilización son imprescindibles para responder al capitalismo verde y llevar a cabo alternativas reales ante la emergencia climática. Iluminemos la dirección a favor de una transición ecológica y social desde lo pequeño al mundo entero. ¡Que no nos engañen! ¡No al greenwashing!

 
Sinatzaileak: Larreko Mahaia, Greenpeace, Eguzki, Errausketaren Aurkako Mugimendua, Gurasos, Fridays For Future, Extinction Rebelion, Satorralaia, Naturkon, Antikapitalistak Euskal Herria, Ekologistak Martxan Gipuzkoa, Landarlan Ingurumen Elkartea, ELA, LAB, Steilas.

2021/05/04

Eukaliptoa baino, baso-politika da arazoa

 

Gipuzkoako Aldundiak atera berri ditu “basoak zaindu, hobetu eta ugaritzeko diru laguntzak”. Urtero onartzen duten Foru Aginduak erakusten du euren baso-politika: alegia, zer nola ulertzen duten basogintzaren kudeaketa. Diru-laguntza publiko horiek dira politika hori gauzatzeko bide edo tresna; basogintza, hein handi batean, guztion diruarekin kudeatzen baita.

Berriki, Mendiak eta Natura Inguruneko Zuzendaria den Arantxa Ariztimuñok agerraldi batean esana da, eukaliptoari mugak jarriko dizkiotela. Pozarren hartu ditugu hitz horiek, behingoan, eurek sustatuko monolaborantzan oinarritutako baso-kudeaketa intentsiboaren ondorioak ulertu dituztelakoan. Bere hitzetan, “Gipuzkoaren erliebea menditsua denez eta euria sarri egiten duenez, lurraldea "higaduraren aurrean bereziki zaurgarria" da, eta basoak "ahultasun horren aurrean babes nagusia" dira.

Eukalipto-landaketek ingurumen-arrisku handia eragiten dutela frogatu da, baina, eukaliptoa Aldundiak lehenesten duen monolaborantza-ereduan landatzen den espezietako bat besterik ez da; oraingoz, Gipuzkoan estaldura txikiena duena. Askoz ere landaketa-sail handiagoak hartzen dituzte koniferoek, pinuek. Hauen kudeaketa intentsiboak ere higadura handia eragiten du lurzoruan eta horri aurre egiteko inolako intentziorik ez du erakutsi, beste behin, Aldundiak. Eukalipto-landaketak ez dituzte diruz lagunduko eta eukalipto-sailen mozketak denboran atzeratuko omen dituzte. Baina, monolaborantza sustatzen jarraituko dute, basoen kaltetan.

Izan ere, Foru Agindu honen izenean bertan dago okerra. Testuan, diru-laguntzak baso eta baso azalerentzat direla zehazten da; gaztelaniaz: para los bosques y superficies forestales. Aldundiarentzat zuhaitz-azalera guztiak dira baso-azalerak, nahiz eta Gipuzkoan zuhaitz-azalera gehienak egurra ekoizteko zuhaitz-landaketak diren, hauen aldeko apustu argia egin dutelako. Administrazioak gizartean nahasmena eragiten jarraitzen du, guztion diruarekin gutxi batzuen interesen aldeko politika bideratzeko. Landaketa intentsiboak nahi dituzte, ez basoak.

Ez da inor harrituko bada, Ariztimuñok esandakoak ezin direla aintzat hartu diogunean: "basoek gizarteari eskaintzen dizkion aktiboak babesten laguntzeko" asmoa dutela, “paisaia, ingurumena, bioaniztasuna, baliabide berriztagarriak edo naturaz gozatzea, lurraldearen baso kulturatik abiatuta". Oraindik zalantzan dagoenak, begiratu besterik ez ditu argitaratu berri dituzten diru-laguntzen zehaztasunak: iazkoekin alderatuta, baso-ekosistemak egokitzeko gaitasunera edota natur hondamendiek eta zorigaitzek eragindako kalteak konpontzera bideratutako laguntzak desagertu egin dira, eta berariaz, natur kontserbazioari dagozkionak erdira murriztu. Basoen berreskurapena ez dago euren helburuetan.

Iaztik hona, herriz herri ari dira bozkatzen eukaliptoaren kontrako udal mozioak. Aldundiak gure mendien natur kontserbazioarekiko zein bioaniztasunaren zaintza eta berreskurapenarekiko erakutsi duen abandonua ikusita, Udaletara eta baserritar zein gainerako lur-jabeengana zuzentzea beste biderik ez dugu ikusten. Honetan ere, Aldundiak oztopoak jarri ditu: izan ere, udalei baso-lurrak erosteko diru-laguntzak kendu zaizkie. Dirudienez, Aldundiak ez du beste administraziorik nahi beretzat nahi duen esparruan, nahiz eta Udalek landa-eremua kudeatzeko eskumenak aitortuak dituzten, legez. Gizartean sortzen ari den eztabaidarekin baino, ez dugu aldatuko Aldundiaren baso-politika suntsitzailea.

Ariztimuñok agerraldian aipatutakoa zuzena da: "Baso politika eraginkor batek epe laburrera baino, etorkizuneko erabakiak hartzea behar du”, baina ostean esandakoa sinestea nahi badu, “lurraldeko basoen aktiboak kontserbatzea da xedea, baso kudeaketa jasangarrian sakonduz", errotik aldatu beharko du bere sailetik bideratzen duen baso-politika.